Ekoturizam je bio u početku samo ideja a ne disciplina, pa su ga mnoga preduzeća i vlade razvijali bez razumjevanja njegovih osnovnih principa. Ustanovljavanje međunarodno i nacionalno prihvaćenih principa, smjernica, kao i postupaka certifikacije počelo je da bude primjenjivano tokom 1990-ih godina, ali skromnim tempom, jer ovaj proces uključuje učesnike iz mnogih regiona, struka i obrazovanja. Svaki region pod uticajem ekoturizma treba da razvije svoje sopstvene principe, smjernice i postupke certifikacije zasnovane na već dostupnim međunarodnim materijalima. Međunarodno društvo za ekoturizam (International Ecotourism Society) pratilo je rezultate sastanaka učesnika u razvoju ekoturizma počev od 1991. godine da bi uobličilo set principa, koji je prihvaćen od strane većeg broja nevladinih organizacija, preduzeća, vlada, naučnih ustanova i lokalnih zajednica.

Principi ekoturizma :

• minimiziranje negativnih uticaja na prirodu i kulturu koji mogu nanijeti štetu destinaciji,
  obrazovanje putnika o važnosti zaštite,
• naglašavanje značaja odgovornog poslovanja, koje djeluje u saradnji sa lokalnim organima vlasti i sa stanovništvom u cilju zadovoljavanja lokalnih potreba i stvaranja koristi od zaštite,
• direktni prihodi od zaštite i upravljanja prirodnim i zaštićenim oblastima,
• naglašavanje potrebe za stvaranjem regionalnih turističkih planova zona i za planovima upravljanja posjetama namjenjenim i regionima i oblastima prirode za koje je odlučeno da postanu ekodestinacije,
• naglašavanje upotrebe osnovnih društvenih studija i studija životne sredine kao i dugoročnih programa nadgledanja, da bi se procjenili i minimizirali uticaji,
• težnja za maksimiziranjem ekonomskih koristi za zemlju domaćina, lokalno preduzetništvo i zajednice, naročito za stanovništvo koje živi u i oko prirodnih i zaštićenih oblasti,
• težnja da se obezbjedi da razvoj turizma ne prevazilazi društvene i environmentalne granice prihvatljivih promjena određenih od strane istraživača u saradnji sa lokalnim stanovništvom,
• oslanjanje na infrastrukturu koja je razvijana u skladu sa životnom sredinom,
• minimiziranje upotrebe fosilnih goriva,
• očuvanje lokalnog biljnog i divljeg životinjskog svijeta i uklapanje u prirodno i kulturno okruženje.

Prema: Megan Epler Wood, Ekoturizam – principi, postupci i politike za održivost, CenORT, Beograd, 2002.

Modifikovano : March 3rd, 2008 Svrstano pod : Društvo i društvene nauke, Zdravlje Navigacija : Previous post / Next post